Nú er ég komin í Drápuhlíðina. Mikið er það nú gott. Ég fattaði ekki að ég yrði eirðalaus á að vera hjá foreldrum mínum uppi á Skaga. Ég er enn með ragettu í rassinum eftir flutninginn. Ég næ ekki að lenda. Geri mér fulla grein fyrir að það verður ekki fyrr en að gámurinn er komin og allt okkar hafurtask. Mér finnst íbúðin æði. Björt og falleg með sætum garði í rólegu hverfi. Ég vildi ósk að við hefðum eitt herbergi í viðbót,þá mundum við sko bara kaupa þessa íbúð ... þ.e. ef Óli mundi vilja selja ... en það kemur bara eihvað frábært í staðinn. Ég get bara ekki beðið eftir því að koma mér fyrir. En svona er þetta.